کتابخانه شهدای داودآباد

آمـدي، جـانم به قـربانت ولي حالا چـــــرا بيوفـــــا حالا كه من افـــتادهام از پا چــرا نوشــدارويي و بعد از مرگ سـهراب آمدي سنگدل، اين زودتر ميخواستي حالا چرا عـمر ما را مهلت امـروز و فرداي تو نيست من كه يك امــــروز مـــهمان توام، فردا چرا نازنينــــــا ما به ناز تو جــــــــواني دادهايم ديگر اكـــنون با جـــوانان ناز كن با ما چــرا وه كه با اين عـــمرهاي كوته بياعــــــتبار اينهمه غافلشدن از چون مني شيدا چرا شورفرهادم بهپرسش سربهزير افكندهبود اين قــــدر با بخت خواب آلود من، لا لا چرا آسمان چونجمعمشتاقانپريشانميكند در شـــگفتم من نميپاشد ز هم دنيا چرا درخــزان هجر گل اي بلـبل طبع حـــــــزين خاموشي شرط وفاداري بود، غـــــوغا چرا شــــهريارا بيحبيب...

ذهن ما مانند یک تلویزیون با صدها شبکه است؛و این ما هستیم که تصمیم میگیریم روی کدام شبکه باشیم! شبکه رنجش، شبکه بخشش، شبکه نفرت، شبکه مهربانی شبکه شادمانی، شبکه برنامه تکراری دیروز! تصمیم ما همان کنترل یا ریموت ماست. ریموت کنترل مغزت را بدست کسی نسپار و لحظاتت را با انتخاب بهترین شبکه ها زیبا کن. ...

آدمهای خوب نه خاطره اند، نه تاریخ، بلکه حقیقت روزگارند. (ریزعلی خواجوی"دهقان فداکار") ...